पावसाळा सुरु झाला कि हमखास
लहानपणीच्या रम्य आठवणी जाग्या होतात. विशेषतः श्रावण तर खास करून आठवतोच . आम्ही अंजनगाव सुर्जी येथे राहायचो. तेव्हा ना तेथे सिमेंट कॉंक्रिटचे जंगल होते ना आजच्या सारखी वाहतुकीची गजबज. शांत सुरेख टुमदार गाव.
त्यातून आम्ही राहायचो तो वाडा गावाच्या बाहेर म्हणावा अशाच ठिकाणी. त्यामुळे आजूबाजूला भरपूर
मोकळी जागा असायची हुंदडायला. वाड्यात ७-८ बिऱ्हाडं रहायची . त्यामुळे खेळायला सवंगड्यांची कमतरता कधीच भासत नसे. पहिल्या पावसात भिजायचा मनसोक्त आनंद उपभोगला तो फक्त लहानपणीच त्यासाठी कधी आईबाबांनी सर्दी होईल किंवा आजारी पडशील म्हणून रागावल्याचे स्मरत नाही. उलट पहिल्या पावसात भिजल्याने अंगातील उष्णता निघून जाते, घामोळ्यांचा त्रास नाहीसा होतो म्हणायचे. त्यामुळे आम्ही त्या पहिल्या पावसात अगदी मनसोक्त भिजायचो. आजची छोटी पिढी मात्र ह्या आनंदाला नक्कीच मुकलीय ह्याचा नाही म्हटलं तरी थोडा विषाद वाटतोच..!
