श्रावण महिना आला की
ऊनपावसाचा खेळ बघतांना
दिसतं तिला त्यात
आपलंच प्रतिबिंब !
क्षणातच दाटून येतात
तिच्याही मनात
अलवार आठवणींचे
तेच गच्चं ओले ढग..!
अन धो धो बरसायला लागतो
तिच्या डोळयांतून तोच वेडा पाऊस!
आणि एकदा का वाहून गेलं
मनात साठलेलं सगळं मळभ
की स्वच्छ उन्हासारखं
पारदर्शी होऊन जातं तिचं
आरस्पानी मन…
पावसात न्हाऊन तृप्त
झालेल्या सृष्टी सारखं !
म्हणून तर ती सदैव
जिवंत ठेवते श्रावणातल्या
त्या लहरी ऊनपावसाला…
अन बाराही महिने
जपत राहते मनात
तेच गच्चं ओलं आभाळ !
तेच गच्चं ओलं आभाळ !
मधुमती वऱ्हाडपांडे
No comments:
Post a Comment