आपापलं गोठोडं खांद्यावर घेऊनचालताय ती दोघे कधीचेलांबच लांब उदास रस्ताकंटाळवाणा अन न संपणारा !गोठोड्यात दोघांनीही खचाखच भरल्यातजुन्या अप्रिय आठवणी,उपेक्षा, अपेक्षा अन मानापमानएकाचं उत्तर, दुसऱ्याचं प्रत्युत्तरसप्तपदीतल्या प्रत्येक पावलागणिकजड जड होत गेलंदोघांच्याही खांद्यावरचं गाठोडं ..गोठोड्याच्या ओझ्यानेइतके वाकून गेलेत दोघेही कीरस्त्याच्या दुतर्फा खुणावणारे ताटवेत्यांना दिसलेच नाहीत कधी !जिवाच्या आकांतानेआपापलं गाठोडं सांभाळण्यातचमग्न होते दोघेही !चालता चालता थकून भागूनशेवटी एका वळणावरगाठोडं त्यांना खाली ठेवावंच लागलंवळून बघतात तर काय ?वेडावत होते त्यांना मागे पडलेलेरंगेबिरंगी फुलांचे ताटवेअन हसत होते छद्मी पणेत्यांनी टाकून दिलेले गाठोडे !त्यांनी टाकून दिलेले गाठोडे !मधुमती वऱ्हाडपांडे
No comments:
Post a Comment