आपापलं गोठोडं खांद्यावर घेऊनचालताय ती दोघे कधीचेलांबच लांब उदास रस्ताकंटाळवाणा अन न संपणारा !गोठोड्यात दोघांनीही खचाखच भरल्यातजुन्या अप्रिय आठवणी,उपेक्षा, अपेक्षा अन मानापमानएकाचं उत्तर, दुसऱ्याचं प्रत्युत्तरसप्तपदीतल्या प्रत्येक पावलागणिकजड जड होत गेलंदोघांच्याही खांद्यावरचं गाठोडं ..गोठोड्याच्या ओझ्यानेइतके वाकून गेलेत दोघेही कीरस्त्याच्या दुतर्फा खुणावणारे ताटवेत्यांना दिसलेच नाहीत कधी !जिवाच्या आकांतानेआपापलं गाठोडं सांभाळण्यातचमग्न होते दोघेही !चालता चालता थकून भागूनशेवटी एका वळणावरगाठोडं त्यांना खाली ठेवावंच लागलंवळून बघतात तर काय ?वेडावत होते त्यांना मागे पडलेलेरंगेबिरंगी फुलांचे ताटवेअन हसत होते छद्मी पणेत्यांनी टाकून दिलेले गाठोडे !त्यांनी टाकून दिलेले गाठोडे !मधुमती वऱ्हाडपांडे
आपलं मन म्हणजे जणू एक कॅलिडोस्कोपचअसतो. क्षणाक्षणाला त्यावर विविधरंगी प्रतिमा उमटत राहतात. त्यातल्या काहींना शब्दबद्ध केल्या जाते, कधी ललित, कधी कथा तर कधी कवितेच्या रूपात! व्यक्त होण्याचा हा एक अल्पसा प्रयत्न.. !
Wednesday, July 1, 2020
गाठोडं
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
व्हाट्सअपायन..!
अहो बघितलंत का तुम्ही स्टेटस चिन्मयचं? काssय? सकाळीच बघितलं म्हणता? अहो मग सांगायचं नाही का मला? तुमचं हे असंच असतं! लगेच मी रिप्ल...
-
हा लेख प्रपंच करायला कारणही तसेच झाले . ह्यावेळेस कशी कोण जाणे नागपंचमीच्या दिवशी आज नागपंचमी आहे हेच विसरून गेले. रोजच्यासारखी सकाळची कामे ...
-
काल अगदी दिवसभर कमालीचे उकडत होते . अंगाची लाही लाही होणे म्हणजे काय ते चांगलच कळलं . उकाड्याने जीव अगदी हैराण होऊन ...
-
साय तशी माझी जिवाभावाची अन आवडतीच. पहीली दुसरीत असतांना भुलाबाईच्या गाण्यात "आपे दुध तापे त्यावर पिवळी साय, लेकी भुलाबाई पाटल्या लेवून ...

No comments:
Post a Comment